تنهاترازهمیشه

حرفی برای گفتن ندارم امامی نویسم تابه خودم یاداوری کنم که هنوزهستم ونفس می کشم...این روزهابه دوخطی که دراین وبلاگ می نویسم دلخوشم...نمی دانم کی ازاین رخوت رهایی پیداخواهم کرداماخسته ی خسته ام..وحتی خودم هم باورکرده ام که روزگاررهایی ام به این زودی وراحتی بازنخواهدگشت ...وتنهایی وسیعی قلبم رافراگرفته که هیچ کس وهیچ کس راپیدانمی کنم بااودرباره اش دردودل کنم...ای خداتوکمکم کن.

yekroozejadid...