بلوغ

باورم نمی شوداین همان پانته ای مظلوم من است که حالابزرگ شده ودربرابرمن مخالفت می کند.باورم نمی شودکه امروزچه قدردوست داردموردتوجه قرارگیردوچه قدرنظردیگران برایش مهم شده است.

مثل اینکه همین دیروزبودکه درخانه بهداشت روی وزنه می گذاشتندش ومن برای هرچندگرمی که به وزنش اضافه می شدبه خودم می بالیدم.همین دیروزبودکه راه افتادوهنوزصدای گریه هایش برای رفتن به مهدکودک درگوشم است.

حالادخترکوچولوی من می خواهدخانوم بشه ...ومن صدای طغیانی که درجسمش جریان پیداکرده رامی شنوم .وجودش ازاین همه تغییربی تاب است مثل اینکه ادم دیگری شده ....دلم می خواهدکمکش کنم.دستش رامثل همیشه بگیرم ولی اودست ردبه سینه ام می زند...داردسعی می کندمستقل شودومن صدای تناقضی راکه درجسم وروحش است رامی شنوم....چه قدراین دخترخانومی که سرهرچیزبامن می جنگدباپانی کوچولوی من فاصله دارد...هرچندکه خیلی دوستش دارم امااحساس می کنم هرروزبیشترازمن فاصله می گیرد....شایداین فاصله همین طورادامه پیداکندتاروزی که خودش مامان شود...

yekroozejadid...